Diğerlerinden sadece biriydi ağlayan…

Onu ilk tanıdığımda daha 17 yaşındaydı. Film artistlerini kıskandıracak kadar güzeldi Arzu. Bana anlattıklarını dinlerken, yumruklarım sıkılmıştı istemim dışında. İçini çeke çeke ağlıyordu Arzu. Çaresizdi. Ağabeyinden, uzun zamandır cinsel taciz görüyordu. Ve ne kötü ki bu durumdan annesinin de haberi vardı. Ancak, durumun vahimliğinin farkında bile değildi bu anne.

Sosyal yapısı bozuk bir aileydi. İki ağabeyi vardı. Diğeri o zamanlar hapisteydi. Yakında tahliye olacağı korkusu, Arzu'ya dehşet veriyordu. Onun da kendisini taciz edeceği endişesini yaşıyordu çünkü.

Anne ve babası olduğu için kız yetiştirme yurduna giremiyordu. Yaşı 18 altı olduğu için, kadın sığınma evi ne de gidip, sığınamıyordu.

Çareyi annesiyle konuşmakta buldum. Bir çözüm bulmak yada aileyi ürkütmek için annesine gittim. Arzu'nun yaşadıklarını bildiğimi ve aileyi şikayet edeceğimi söyledim. Ve devam ettim. "Şikayetim üzerine devlet, kızınızı elinizden alır. Ve bir daha size göstermez." dedim. Hayalimde ki sosyal devleti anlatıyordum tabii. Kadın inanmıştı bana. "Nasıl kanıtlayacaksınız ki peki? Dedi. Haklıydı. Yasalara göre, genç kızın bunu kanıtlaması gerekiyordu. "Ben tanığım" dedim. Hala kadını kandırmaya çalışıyordum çünkü.

Konuşmam yararlı olmuştu. Kız evden kaçacak, annesi de bu kaçış da ona yardım edecekti.

Arzu, evden kaçtı. O sıra da çocuğuna bakıcı arayan ve yalnız yaşayan bir kadın arkadaşımızın evine sığınmıştı. Arzu'nun yüzü gülmeye başladı. Artık, geceler boyu kabuslar göremeden huzurlu uyuyordu. Arkadaşım onu, takı kursuna gönderdi. Bir süre sonra arzu, artık para da kazanmaya başlamıştı. Ama asla ailesine dönmek istemiyordu.

Arzu, bizi bulmamış olsaydı, derdini anlatmamış olsaydı, belki de gerçekten evden kaçacak ve kurtlar sofrasına düşecekti. Yada usanacak, canına kıyacaktı.

Arzu, diğerlerinden sadece biriydi…